Sve o stiroporu

SVE O STIROPORU
Predistorija polistirena je veoma dugačka kao i mnogi drugi pronalasci - desila se igrom slučaja. To se desilo 1839. godine kada je nemački farmaceut Simon izolovao supstance od prirodnih testova, ali on nje shvatio veličinu svog otkrića. Čovek koji je shvatio važnost Simonovog otkrića plastike bio je Nemac Herman Staudinger. Nema već daleke 1922. godine Staudinger objavljuje svoju teoriju o polimerima. Staudingerova teorija bila je osnova da je prirodna guma sačinjena od dugačkog lanca sačinjenog od ponavljajućeg monomera, koji su joj davali fleksibilnost. Staudinger je išao dalje u njegovim istraživanjima i došao do iskaza da 'osobine materijala proizvedenih kao rezultat termalne transformacije styrene adje karakterisike slične gumi'. I 1953. kao kruna njegovog višedecenijskog rada nagrađen je Nobelovom nagradom za svoja dostignuća.

'Era plastike' je počela 1930. kada su naučnici kompanje Badische Anlin & Soda-Fabrik (BASF) iznose na svetlost dana elaborate o proizvodnji polistirena u industrijskim razmerama.

Ekspandirani polistiren je otkriven 1950. od strane BASF, nemačkog koncerna iz Ludwigshafen-a, a već naredne godine prezentovan javnosti. Ekspandirani oblik prvi put patentiran 1954. godine u vreme kada su se u arhitekturi tražili novi oblici, a u građevinarstvu nove tehnologije tanjih i lakših konstrukcija. Tako da je EPS (EKSPANDIRANI POLISTIREN) svoju primenu našao kao termički i zvučni izolator. Iako ga je BASF registrovao pod zaštitnim znakom Stiropor® u mnogim zemljama ima sličan skoro istovetan naziv, pa se tako kod nas naziva stiropor dok u internacionalnim razmerama u komunikaciji često sesamo kratko kaže EPS naravno kao skraćenica Ekspandirani PoliStirol što on i jeste.